hep aynı günü yaşıyorum
gecem de bir meşguliyet sağlamıyor artık
sesler de huzur vermiyor
her bir taraf ayrı kalabalık
kaybetmiş yıllar neşesini
sevgi saygı yitirilmiş
hep açan çiçekler vardı
geçen geçmiş solmuş gitmiş
yollar çoktu eskiden
hep umut vardı gözlerde
şimdi unutulmuş resimler
sevgiler gizlenmiş
dökülmüş yapraklar gibi hor
sessiz sedasız artık günler
hep biten bir gün gibiymiş her şey
söyleyememişler.
©kalemim.
K