SÖZ

sustu kalem, öldü gönül, sesler kısık.
bir tebessümün uyandırır; ama gel gör ki ruhum yok.
ey benim cennetim, ey benim en güzel yakan ateşim,
ne sana kavuşacak kadar lütufa layığım,
ne de sana kavuşmamaya iman edecek kadar inkarcı.
söz veriyorum, dişlerimi kanatırcasına sıka sıka,
bir sabah apansızca, utançsızca geleceğim.
tüm cehennemliklerin azad edildiği o günde,
seni, seni pervasızca seveceğim.
©suranbaran