Sözde herkes Allah’ı sever, dillerde dua,
Ama Allah adına içraat bir türlü olmaz.
Gözlerde bir parıltı, kalpte bir sevda,
Ama adaletin terazisi hep bozuk kalır.
Kabe’ye akın edilir, oruçlar tutulur,
Ama yoksula yardım, bir kenara itilip durur.
Sözde ahlak, sözde sevgi,
Ama gerçeklerde vicdan hep eksik.
Camilerde ezan okunur, dualar edilir,
Ama sokaklarda aç gözler, umutlar yitirilir.
Gözyaşı dökülen dualar,
Bir avuç ekmeğin peşinde kalan yürekler.
Sözde herkes mümin, sözde herkes dost,
Ama kalplerde kin, içte bir boşluk.
İnanç bir yanda, uygulama bir başka,
Gerçekler her zaman, hayallerin önünde.
İslam’ın özünü yaşamak, bir yük mü,
Gözleri kapanmış kalplerde, sormak gerek mi?
İbadetler, törenler, her şey sıradan,
Ama Allah’ın buyruğu, göz ardı edilen her an.
Sözde herkes Allah’ı sever, dillerde dua,
Ama adaletin savunucusu yok, hep aynı yalanlar.
Sözde sevgi, sözde kardeşlik,
Ama hayatta adaletin yerini bulduğu, görünmez.
Gerçek bir sevgi, sadece dilde değil,
Kalpte, gönülde, her eylemde belirgin.
Sözde sevgi, sözde ibadet,
Ama gerçeklerde adalet her zaman eksik kalır.
Sözde herkes Allah’ı sever, ama bu sevgi,
Sadece sözde mi kalacak, yoksa eyleme mi dönecek?
Allah’ın rızası için ne yaptık, ne edeceğiz,
Gerçek bir sevgi mi, yoksa boş bir söz mü, söyle.
©hasanbey.
H