Karanlık duvarlar sarmış her yeri;sanki beni yutmak istermişcesine.
Düşünceler,ah o düşünceler! Nasılda bir mayının üstüne basmışım gibi dağıldılar zihnimin her bir köşesine.
Nereye gitsem,nerelerde kaybolsam da artık yaşıyormuşçasına görünmekten kurtulsam.
Ruhum zaten ölü,sadece bedenim nefes alıyor o kadar!
Sahte yüzlerle dolup taşmış hayatım;Her yüzde kimliği belirsiz maskeler var.
Ve o maskelerin arkasında, hayatımı mahveden insanların yüzsüzlüğü saklı.
Artık ne ben benim ne de sen sensin!
Her şey olmuş bir yalan,bir kaos,bir kargaşa ve yıllarca birikmiş bir kavga.
Ne bitmez tükenmez bir hayatmış bu;belirsizlik içinde yaşayıp gidiyoruz.
Sessiz ve yalnız bir şekilde ölmeyi bekliyoruz.
Olmuşlardan ve olacaklardan habersizis;oysaki her şeyin sebebi insanların nankörlüğüydü.
Bizden geriye kalan;Bir avuç çürümüş insan bedeni ve insanların beş para etmez ahlakıydı.
Kim bilir kaç kez öldük de dirildik;hele ki o bazıları var ya,işte onlar! Kendi çığlıklarında boğuldular,
Çok düşünerek kendilerine zulüm ettiler,
Yaşamak öyle bir zorluktur ki;ölmek bile daha kolay geliyor artık bu saçma sapan şeylerin bir parçası olmaktansa.
Karanlık duvarlar arkasında saklanan hisler gibidir bazı şeyler;Bazen insan ne olduğunu bile bilmez.
Bazen bir boşluğun içinde gibidir bazıları; azap çeken bir ruh misali.
Bir güvercinin kalbini sökmek gibi,zalimce ağlatıyor insan,bir insanı;hem de öylesine bir acımasızlıkla ve hiç te öylesine olmayan bir azınlıkla.
©ruhumsiir
B