Öyle kırgınım ki
Ne sana nede içimdeki sevdaya
Ben kendime kırgınım
Hiç açılmamış
Müsadeliğe dahi yanaşmamış
Kırk kilitli yüreğimin
İncilmesine bu denli sebep oluşuma
En çok buna kırgınım
Fazlaca kırgın fazlaca duygularda
En çok kaybolduğum
Eski benliğin raflarında
Taze yaralarım arasındayım
Ne geriye sarabilir
Ne yarına yama yapabilirim
Bir köprü geçişinde ruhum
En çok burada yığıldım
Tadmak ve tadmamak
Benim bütün sorunum tam buradan başlamıştı
Hangi duyguya misafir olsam
Taddım diyemeden tad almışa yol oluşum
Hangi duyguya sahip çıksam
Tadamadığım gönül sofrasına darbelenmişim
Benim meselem mustekil misali olmuş
Bir konut olamadan bir yüreğe
Konuk buyurmuşum yüreğime
Benim meselem çok başka
Ne tarif edilesi bir mana
Ne soyutlayacak darp
Ne somutlanabilir duygu
Benim meselem
Başı cesaretle
Sonu daima hüsranla
Ara geçişlerde ana konuda kırgınlık
Ne kadar uzarsa yolculuğum
Son demin vuslatinda belki umut diyerek
Her güne her şekilde göğüsleyerek
Bugün dünden gelip
Yarına bugünden vararak
Geçmişi rafa
Geleceği muamma olası hayallere asarak
Bir meçhul bir avare ilerliyorum öylece....
Sözün sonu sükut ...
©kewagozel.
K