Burası,geceleri kalabalık olur.
Sabaha karşı yalnızlığa bürünür.
Sabah gün doğar doğmaz kapatmıştım kapıları,
bugünün üstüne.
Yolum buraya,
çocukluğumun geçtiği harabeye düşmüştü.
Nasıl bıraktıysam öylece kalmıştı.
Güneş görmeyen tenhalar
,gözyaşlarından birikmiş hikayelerin ayak izleri.
Evsiz kalanların yeri değildi burası,
yüreğiyle konuşanların barınağı idi.
Kendini kaybedenlerin,
dünya hayatından sıkılmışların uğrağı.
Kirli ve paslanmış duvarın tenha bir köşesine sinmişti adam.
Ortada duran üstü peçeyle kapanmış kutuya doğru yöneldi.
Açtı ağzını kutunun ,
içinde buruşuk iki gazete parçası vardı.
Aldı eline,içine bakmadan birinin üstüne oturdu.
Kalan tek dal sigarasını da yılların özlemini içine içine çeker gibi yudumlamakla meşgul idi.
Elinde duran gazete parçasını okumaya başladı cephelerden gelen bir mektubu okur gibi.
GAzeteyi okumaya başladığı gibi elindeki sigarayı iki yudumda bitirdi ve bir yandan gözyaşlarını silmeye çalışıyordu.
Hızlıca yola doğru koşturuyordu.
Ben de kendimi tutamamış arkasından koşuyordum. Oradan geçen taksilere el kaldırıyor ama hiçbir araba durmuyordu.
Belli ki bir yere yetişmeye çalışıyordu.
Adamın yüzüne bakmaktan,tamamen unuttuğum kadın geldi aklıma.
Acaba dedim?
Ama o kadın ölmüştü.
Bırakıvermişti gülüşünü yüksek bir binadan.
Adam,tek varlığı olan fotoğrafı arka cebinden çıkarıp ona bakıyor aynı anda yoldan geçen arabalara el kaldırıyordu titrek titrek.
Kadın ölmüştü.
Peki adamı heyecanlandıran şey ne idi?
Adam gidince anlamıştım.
O heyecanla koynunda sakladığı gazeteyi düşürmüştü adam.
Peşinden koştum ama bir türlü yakalayamadım.
Bende de yılların yorgunluğu vardı.
Durdum,
daha fazla gidemedim.
Biraz dinlendikten sonra,gazetenin arka yüzüne takıldı gözlerim.
'Öldü' dediğim kadının bir fotoğrafı vardı sayfanın başında.
Ve haberde şöyle yazıyordu : 'İntihar eden kadının cebinden çıkan notta yazılanlar herkesi hüsrana boğdu' diye.
O notu merak etmiştim.
Biraz daha aşağıya bakınca şu yazıyı okudum.
- Hani derler ya! İki ruh birleşince , tek bir bedende hissedilir diye.
Bilmezdim bunu, ta ki sen gidince bu bedenin bana ağır geldiğini öğrendiğimden beri
Biliyor musun adam!
Sen gittin, ben bittim...
Ömer beder
Telaşlı bir kalabalıkta gözlerin
©roniyam
R