Bu hayatta yaşadığım süre içerisinde ömrüm yettiğince adalet istedim, bunun için kalbim atmaktan vazgeçmedi.... gördüğüm, duyduğum hicbir haksızlığa susmadım... yeri geldi haykırdım, boyun eğmek nedir bilmedim... çünkü hakk 'ın kavramında boyle olgu yoktu , olamazdı da... gücüm, param yoktu ; sahip olduğum tek onurum, gururum, şerefimdi...beni ayakta tutan da, nefes almamı sağlayan da duruşum, benliğimi saran karakterimdi...
Bazan oyle an geldi ki , o kirli, kalbi kararmış insanlar parası ile benim gururumu da satın alacağını sandı, bunun için uğraştı.. bakmayın uğraştı dememe, dökmeleri yetti ortaya hakkın kendisine sahip olmaya... gelip geçici dünya demeden harcadilar nefislerine kişiliklerini.... Bazan de kaybettim, yenik düştüm iki kağıt parçasına...
Lâkin asla yılmadım, boynumu indirmedim...yenik düşmedim evrendeki sahteliklere ... iste o an anladim gücünü... ben de , önüme çıkan her kağıt parçasını savurdum dört bir yana...
Ziya paşa nin bentlerle, beyitlerle döktürmüş olduğu müthiş şiiri geldi hatırıma...gordum ki o da haykırmış şiirlerinde, o da susmamış hicbir zaman...
Dünya ne garip yolculuktur ki bir süre sonra herşey degisebiliyormus...Ziya Paşa nin şiirleri sayesinde tekrar farkına vardım...
Ahlâk, insanlık, bizi biz yapan ne varsa; yok olmus da, sonsuzluktan kanat çırpıyor tekrar var olabilmek uğruna...
Kimse duymuyor, bilmiyor,anlamıyor fakat , gerçekler bir yerlerde tekrar kalplere girebilmek icin kendisini paralıyor .... (ödev için yaptigim bir çalışmadır. )
©nslhn...
N