Usulca geldim yangın sokağına
Sessizce söndürdüm yürek ateşini
Bir kulaç uzaktaydım oysa
Deniz yanarmıymış yanarmış
Seni, sensiz olmayı seçerek söndürdüm
Eli kulağında sözlerim vardı, ha söyleyecektim
Ne el kaldı ne kulak
Ateşinde yandı sözlerimle
Bulut saydım o güne kadar
Yağmurla sönsün istedim, olmadı
Sonra yakana suç buldum
Bendim oysa yakan
Bir bakışına hayal kurmuştum
Gülüşüne şiir yazmıştım. Hatalı bendim
Benim sanmıştım gülüşün, bakışın
Sadece ben bakmıştım sahiplenircesine
İlk satırdan beri hata ettim hayal kurdum
Ne sen vardın ne ateş ne deniz
Sadece hata
Bunu imkansız kılana bendim
Buluttan yardım istemeyecektim
Bitmemişti sözlerim
Sürekli gittiğim iskeleye gittim
Önüme düşen gölgem arkama düştüğünde yazdım
Ama bir türlü bitiremedim
Sonra vazgeçtim ölecekmişcesine
Efendi duygularım kısrak sevgimi zaptetti
Yazarken bile
Ne üç nokta koydum söylemek istediklerime...
Mehmet Mustafa KOÇ
©mehmetkoç
M