Zihnim betonun zevahiri soğuk bir duvardı. Ne dışardan bir rüzgar geçiyordu ne de içimde ki fırtınayı dışarı vuruyordu. Akıtmak,dışarı feveran etmek istediğim onca düşünce duvarların içinde benimle yaşlanıyordu,yaşlanıyorduk. Zihnim ve karakterim büyüdükçe acılarım ve düşüncelerim olgunlaşıyordu,her biri yerini yenisine bıraktığında ise fark ettiğim tek şey eskisinin yenisinden daha hafif olduğuydu. Zihnim bana oyun oynuyordu,sonra beni aşağlıyordu.
Sen şu kadarcık şeye mi üzülüyordun,***** kadın.
O kadarcık şey zamanında omzuma bir dünya bindirdi,geceleri uykumu kaçırır beni gök yüzünü izlemeye mahkûm bırakırdı. Gök yüzüne astığım her bir yıldızda yeni bir düşünce,yeni bir keder vardı. Zihnim,sen bir insan değildin bana aittin. Ve ben kendi kendime bir oyun oynuyordum,suçlu sen değilsin.
S