sükut

yüreğim *****ıyor,ansızın kalbime vurulan anahtarı kayıp bu kelepcede de neyin nesi,bazen o kadar yalnız hisseder ki insan kendini bazen o kadar ait olmuşun dışında hisseder ki nereye varsa sıgamaz bir türlü nereye gitse kabul etmez onu tıpkı kalbinin kapısını caldigimda içeri buyur etmeyip yüzüme kapandığın gibi kapıları.yuzune yapmacık bir gülümseme yerleştirip hayatın tüm acimazligina inat devam etmek herkese herşeye karşı inan öylesine zor ki.elin telefona gider birileriyle paylaşmak konuşmak istersin belki ama,sonra duraksarsin kim anlayabilir ki senin içinde yanan bu kıvılcımın bir aleve dönüşünu kim bilebilir,için sıkılır ruhun daralır kafanı gökyüzüne çevirip bu kainatın eşsiz büyüklüğüne mucizesine bakmak istersin belki de ama kafanı kaldırabilecegin bir gökyüzü dahi yok onu da aldılar senden onu da kopardılar, odanin penceresinden başını uzatamadigin bir tel örgü pencereden dışarı baktığında tam karşında heybesiyle tüm hayallerini içine hapseden koca bir bina sağın yok solun yok çıkabilecegin bir yer yok gidebileceğin bir kapın yok öyle mutsuzum ki öyle çaresizim ki kaç gece oturdum su yatağın ucuna kaç kere gitti elim telefona birilerine içime dökmek için kaç kere gozlerim aradı gökyüzünü kaç kere umutlarım kırıldı kaç kere hayallerimi yıktılar kimse duymasın agladigimi farketemesinler diye sessiz ağlamayi öğretti gözlerim bana,kimse icimde kopan bu fırtınayı bilmesin farketmesin diye ,bir açılsa dilimin neferi belki de neler dökülecek belki de neler soyliyecek ama buna cesaretim yok bir korkak değilim ancak tam hazırlanıp cümlelerimi siralayacagim vakit yüreğim kifayetsiz kalır cümlelerin acizligine,pusuya çekilir hapseder tüm düşüncelerimi tüm kelimelerimi..