Ey beni kuru bir yaprak gibi yerden yere sürükleyen rüzgar!
Ey acıları bir kolye gibi boynuma takan kader!
Uzayıp gidiyor yürüdüğüm yollar ve ben,
ben sana ulaşamıyorum...
Susmalar düşüyor payıma, tüm bu olup bitenlere sesimi çıkaramıyorum...
Ağırıma gitse de yaşananlar; ne gelir elden?
Haberin gelse diyorum bir gün apansız uçan kuştan, esen yelden...
Bir yetim bakışıyla seyrediyorum dünyayı
Gülmelerim bile hüzünlü
Derin hülyalara dalarak izliyorum dolunayı
Yavaş yavaş kayboluyorsun yüreğimde
İmrenerek bakıyorum insanlara
Sanki diyorum, herkes bakî
bir benim ölümlü...
©afırat
A