İnsan terkediyor bazen kendini
Dolaştığı sokakları
Taş attığı denizleri
Gökyüzündeki güvercinleri
Bir sürgün gibi ,sessizce, kaderine razı
Kokusu burnunda memleketi
Bu gurbet de değil
Garipliğin kitabı yüreğinde cilt cilt
Oku desen okunmaz
Yaz dese yazılmaz
Kalemsiz bir şiirin kimsesiz mısralarında
Bıraktığı şehir gibi unutulmuş
Ve yalanlarla anlatılan hikayede adı geçmez
Ne kahramanlar vardı biliyor,şahit olmuş
Ne şerefsizlikler peydahlanmış onu da bilir
Ta cehennemin dibinden gelen zebaniler
Meleklerle savaşmış kırkiki gündür
Memleket...
Hiç olmadı ki bu kadar yetim
Hiç olmadı ki bu kadar öksüz
©ibrahimlek
S