Yaşatmadılar beni bu şehirde
ülkemden uzak sürgünde yim
gözlerim yaşlı özlemle dolu ah
içim içimden gider hüznüm var
uyku tutmaz gecem ay karanlık
elimde sazım çalar söylerim
halka hitap eder bu şiirlerim
beni anlamak istemediler ki
üstüme gelirler dert benim
keder hasretlik vede yalnızlık
gördüğüm bu şehir kalabalık
ama içinde tanıdığım yüz yok
yüreğim suskun bağrım yanık
yorgun beden isyan birikince
patlamaya hazır mavzer gibi
öfkem dışa vurur ömrüm ah
gidiyor zamandan bin yıl şu
yarınlarda umudum kalınca
doğar mı güneş şu dağlara
açar mı güz çiçekler bahara
sevda ektiğim halkın çölüne
filiz filiz parelenir mi aşklara
iki ellerimizde uzak aynı tene
geçiyor ömür ah bunca sene
dünyam zindan kâhır olurum
yavaş yavaş gidiyorum ölüme
anladım ki artık geri dönüş yok
kapandı kapılar yüzüme çoktan
elim kolum bağlı yapayalnız ah
iki gözüm sizleri çok seviyorum
belki birgün gelirim hoşçakal ın
©cihan.
C