Nasıl kırıldın?
Yeterince nefretini saçtın,
Ve içini boşalttın...
Ya ben ne yaptım?
Herşeyi içime attım,
Ağırlığını taşıdım...
Bu koşullarda kırıldıysan;
Yerimde olmak istemezdin.
Her gün umut kuşanarak,
Uyanırken sabaha,
Senin kırıcı kelimelerinle;
Kırıldı umudum yaşama...
Altını çiziyorum;
Belirli bir zaman dilimi değil
“Her Allah'ın günü"
Soracaksın neden sevdin o zaman?
Cevabım basit çünkü sevdim...
Dediğim gibi,
Sözlerin çok ağırdı.
Aşk dışında,
Her konuya kaydı...
Hatta sevdiğin biri,
Bir başkasını sevdiğini,
Söyleyip suçlasa,
Bilmeden, görmeden içini...
Gittim istemeyerek,
Sen kovdun beni,
Yine geldim geri,
Hiçe sayarak herşeyi,
Gururumu ve kendimi...
Ben baş belası değilim,
Hiçkimseye musallat olmadım.
Sevgiyi ben,
Etkileşimi sen
Başlattın...
Sırf sen kırılma diye,
Parçalandım atarak içime,
Bunu anlatmak sözlerle,
İnan asla anlatılamaz.
Franz Kafka'nın dediği gibi,
“Bazı acıların izahı olmaz"...
Derinliklerine dalıyorum düşüncelerimin,
Nasıl kırmış olabilirim seni?
Zaten kırmamak için susmadım mı?
Haklısın beni kırmadın
Parçaladın!.
Bilir misin ağırlığını
Herşeyi içine atmanın...
Bunları üzül diye söylemiyorum,
Yalnızca tüm bunları üzülme,
Diye aptığımı bilmeni istiyorum,
Beni nedensizce suçlama diyorum...
İşte diyorum!
Bu yüzden sustum.
Her seferinde;
Kendimi suçladım,
Kendimi sorguladım...
Tam umut beliriyor,
Suçlamalarınla kaçırıyorsun.
Herşeyi unutmak istedikçe,
Tekrar tekrar hatırlatıyorsun...
Sevgim sarsılır,
Ama yıkılmaz.
Evet!
Hâlâ seviyorum,
Söz geçiremiyorum...
©şiiryazan.
Ş