'Kalbim bu asra ait değil' dedi şair.. .
Ve yeryüzü ile gökyüzünü şahit tutarak sustu...
Anlatacaklarını bir hamlede eline aldı ve etrafa serpti.
Her zerresinde her karış toprağa kıvılcım çaktı..
Halbuki anlatacakları öyle birikmişti ki dilinde,
Patlamaya hazır volkan gibi durmuştu dilinde..
Susma orucuna başladı..
Oysa susmakta bir yere kadardı..
O bunu çok iyi biliyordu..
Artık o sarf ettiği cümlelerde yorulmuştu..
Kelimelere bölünüp harf harf tekrar dizilmekten...
Bir nefes kadar sakin durdu, soluğunda titreme ile boşaldı,
Yağmur yüklü bulutlar gibi ağlamaya başladı..
Hissine tanık kesilmişti her şey..
Belkide düşmemeyi susarak öğrenecekti..
Kim bilir, bir şair işte susmayı da öğrenecekti...
H