Cari açıklar dahi kapandılar saygıdan, varlık gerçekliğe indirgendiğinde anlamsızdı
Duvarlara açılan pencerelerimiz açıldıkça açıldı, utanmadan konuşmayı da söktüler.
Eklem bacaklı bir kalkışma devirir içimdeki hükümeti, çoktan soyutlanmış çağdan huzur
Tüplü televizyonu evlatlık almış aileler de var, çocukları ağzımızdan yel aldı, uyuttu, öldürdü.
Hiç mi susmadı havanın ıslığı ciğerlerinizde ? İntihar toplumsal bir görevdir bugüne bugün.
Yedimde kalbimin kapakları kapanmamak üzerine arızalandı, eklemlerimin grevi de cabası.
Siz hiç çocuk oldunuz mu? vadesi doldu dolacak hesabın faiz de getirmiyor eskisi gibi ağlamak,
Mezarından ayrılsan kaparlar bu memlekette, özel ilgi gerekir çünkü hiç çocuk öldünüz mü?
Bu farkındalık, ilaçlı tedaviye düşülecek durum değil. Yadırganmamalı şu çağda hüzün
Pencerelerimiz açıldıkça açıldı bir sabah özleme, üstelik konuşmayı da söktüler dilimden.
Dört kapıya birden çivilerle çakılı kalacağız susuz, biz seninle susabildikçe konuşacağız
Aklım acıyor, pencereler susmuyor bir türlü. Unutmanın sokağından bile geçemiyorum.
©dertlinedm
D