Kaleme kağıda küsesim vardı aslında,
Hatta kağıda kalemle kusasım var.
Öyle içten ama öyle derinden.
Bir kaç yüzyıldır sindiremediğim herşeyi,
Gırtlağıma şöyle bir güzel parmak atıp sağa sola savurasım.
O en ihtişamlı zamanların gönül nağmelerini, en içten dileklerimle bir kenara bıraksım.
Nedensizce kavuşmaları reddedip eski ben olasım 30lu yaşların başına dönesim.
Sahi çok mu uzak..
Çok mu uzak parmaklarımın üzerinde yürüyüşlerim.
Ne çabuk geçti zaman ne zaman tükendim.
Uzun uzadıya Attila İlhan şiirleri ne aman bitti.
4 parmakla avuçlayıp saçımı kaşındıran üç beş bitti.
Onlar öldüler oysa.
Suyun tadına varışlarını kıskanasım var.
Beyhude çaba bizdeki.
Ömür yavaşla biraz
Biraz daha sindire sindire yaşayasın var...
©münircndar
M