Bugün otururken sessiz sakin bir kafede,
Falcı geldi ve bakmak istedi kahvemin telvesine.
"Peki olur..." dedim öylesine.
Hüzün çökmüş üzerine,
İmkansızlık çıkıyor hep önüne,
Ve mutluluk çok uzak dedi bakarken gözlerime.
Biliyordum bunları zaten gerek yoktu söylemesine,
Ama teşekkür ettim yine de.
Ücreti masaya bırakıp kalktım durgun bi halde.
Sigaramı yakıp yürüdüm biraz havanın hafif esintisinde,
İyiyim diyemiyordum artık aynada bakarken kendime.
Üzülüyordum ama anlatamıyordum da bu hüznümü birisine,
Sustum....Bu hayat kalbimi acıtsa bile.
©by_solist
B