Varlığınla mı çocuktum,
Yokluğunla mı büyüdüm,
Bilmiyorum…
Sustum… Sustum...
Ses gelmiyor içimdeki çocuktan gittiğinden beri…
Öylesine derin öylesine talihsizdi ki gidişin!
En sevdiğim kelimem gitti.
Ölmüştüm, yanım terk etti.
Güvendiğim dalım,
Canımdan canım, elimden kaydı
Her şey sustu…
Sustum… Sustum…
Tesellisi olmayan acım oldun
Sen beni böyle hiç üzmezdin ki!
Üzgünüm…
Sen ağlayana dayanamazdın ki!
Ağlıyorum… Ağlıyorum...
Fotoğraflarda kaldı gülüşüm.
Nasılda tutmuşsun elimi hiç bırakmayacak gibi…
Ellerini özledim, güvenle tutuğum ellerini.
Gözlerini özledim, sevgiyle bakan gözlerini.
Seni kadere teslim ederken nasıl bakakaldım ardından!
İki kelam çıkmadı kahrolası dudaktan.
Sustum… Sustum… Sustum...
Affedemedim ne kendimi ne de bize yazılan kaderi.
Kocaman bir ateş yanıyor yüreğimde…
Evladın olunca anlarsın derdin ya
Evladım oldu gözleri sen,
Nasihatlarım sen,
Korkularım sen…
Gün gittiğin gün ve ben o gün sen yaştayım…
Her anı hala seninle yaşamaktayım…
Öyle çok zaman geçti ki!
Beyazlarım sen…
Çizgilerim sen…
Telafisi yok geçen zamanın.
Ne de akan yaşlara…
Dönüşü olmayan yerdeyim öyle sessiz…
Öyle yaslı ışıklar sönsün, perde kapansın.
Sustum… Sustum… Sustum...
Emin Barut
©eminbarut
E