canımı acıttılar sustum,
çaresizliğime sustum,
her gün ağlayan yüreğime sustum,
canım dediklerim,sevdiklerim zalim olmuş,
onların zalimliğine sustum.
insan her gün aynı acıya,
susmak zorunda kalır mı?
insan her gün aynı,
acıya alışır mı?
nereye gitsem nerde dursam,
içim hep bi hüzün,
bir türlü anlam veremediğim,
o anlamsızsa vedalar,
o içimdeki garip vedalar,
Ben sustum,dilim sustu,
yüreğim ise hala yanar durur.
içindeki sessizlik seni senden alır,
içindeki sen ise kaybolur gider,
gitmek kolaydır,
asıl aynı yerde kalıp da,
hayatın mücadelesini verebilmektir.
asıl susmak sabretmektir,
sabredeceksin ki ağıt'ın yerde kalmasın,
kimse susmak zorunda değil,
insan sadece kendine olan saygısından,
ötürü susar.
ama kimse bilmez niye sustuğunu,
niye sabrettiğini,
niye aynı yerde durduğunu,
suskunluk öyle kimsesiz,
öyle yanlız hissettirir ki,
insan kendinin kim olduğunu,
bile unutur...
©zeynep.axw
Z