Akıl unutunca kalp durur.
Yalnızlık denilen cellat,
Gelir en çok geceleri vurur.
O da yetmezmiş gibi,
Kitabın ortasından konuşur gurur.
Bütün hisler birleşirde,
Kimse karşı duramaz.
Hepsi birden uyur.
Neylesin yalnızlığın ağına düşmüş sevgi?
Onda ne yaren kaldı ne de şuur.
©ikrar
I