Ey karanlığın eşsiz süveydası
Bilirim en büyük suçtur küçüklüğün
Uzaklığının sebebi budur belki de
Budur belki de bütün nehirlerin sana akışı...
Hicran dolan çiçeklerimin her yaprağında sen
Ağlıyor susturamıyorum feryat figan...
Düşen her damla adından bir harf döküyor
Üşüyor sanki toprağın kokusundaki karanlık
Artık sayamıyorum adındaki tınıları
Utanıyor oysa her harfine yazdığım şiirler...
Bulutları düşünüyorum bir de senden başka
O karanlık yüzlerini sadece ağlarken gösteren
Sadece dağlara ağlayıp sadece dağlara gülen
Ey gurbetçi ruhumu kelepçeleyen süveydam
Günahkâr gönlümde görünmezsin belki de
Bulamazsa ama kimse seni bil ki bendendir
Bendendir işlediğim günahların seni saklayışı
Gözlerinin matemidir arafta kalmış akşamlar...
Güneşin sürülmüş gölgesindedir izin
Belki de fiyakalı bir geminin güvertesinde
Mihrimahım olan sözlerinin bir gülüşünde..
Yarın da seni yazacağım yine ilk işimde...
tolga.BELLİ
©tolgabelli
T