Yağmurun bereketi düşerdi toprağa .
Avuç açardı toprak ana , dağıtırdı ağaca bereketini.
Ağaç tutardı elinden, yalnız birakmazdı onu,
Büyütürken meyvesini dalının.
Derken meyve büyüdü.
O büyüdükçe dal sevinir, ağaç şahlanırdı.
Rüzgarın omzunda dans ederlerdi birlikte yaprak meyve ve dal.
Kuşlar eşlik ederdi bu seremoniye.
Sonraları güneşi gördü meyve.
Onu sevdikçe daha da iştahlandı, büyüdü.
Mutluydu toprak, ağaç ve dal.
Mahçup olmamışlardı tabiat anaya.
İlk değildi bu döngü ve son da olmayacaktı.
Ç