Tarlada serçeler kargalarla kavgalı..
Simide alışmış martılar denize küsmüş.
Çaresizlik diyorum adama herşeyi yaptırır.
Fesat bakışlar çeyizden kalma güve yemiş perdelerin arkasından bakarlar bana.
Olsun ama.
Alışkınım ben fesatlara..
Parklar ve bahçeler çocuklar için belki ya.
Kimsesizler mezarlığı oldu yaşayan ruhlara.
Utanıyor insanlar sevdiğini söylemeye.
Sövmek daha kolay geliyor belki de.
Tren yolları, mezarlar, idamlıklar, beşikler de yatan masum bebekler dönen bu dünya da
Nefes alıp veriyorlar bir arada...
Banıyorum ekmeği katran rengi çaya..
Beni sen anlıyorsun bir tek tam konuşucam da...
Bebek çığlıkları arasında, beyaz güvercinler dayanıyor kırık tahta pencere önüne.
Bir adam dayak yiyor karısından.
Hurdacı bağarıyor avazı çıktığı kadar.
Topunu patlatıyor çocukların bir ihtiyar.
Sevgiye gelince kusurluyuz diyorum.
Sövmeye gelince istekli..
Beni tam sen dinleyecektin ki
İstanbul'dan halan telefon etti..
©uğurünver
U