Gözlerinden süzülen inci tanelerini gördüm
görmekle kalmadım, kabimi parçaladım
bakamadım yüzüne, tek kelime edemedim.
zarif olmandan korktum, gözlerine dalamadım
derin bir okyanustu sanki
ve o süzülen dudakların, ölüm fermanı gibi
sarılıp diyemedim, "geçecek"
"yanındayım, baktığın yerdeyim"
diyemedim.
ellerini tutupta, göğüsüme yaslayamadım başını.
okşayamadım saç tellerini, silemedim göz yaşını
giderken, bakakaldım ardından
dönüşü olmayan bir yola gider gibi gittin.
bir sigara yaktım, derince çektim içime,
ve dedim ki kendi kendime
"Ne anlamı var be çocuk, senin ne anlamın var"
sessizce başıma öne eğdim,
sildim gözyaşlarımı, sorsalar mutluyum,
mutluyum.
©çareszşair
Ç