Tanımak

İki insan tanıdım, birini karanlıkta.
Biri yüzünü dönmüş güneşe -karanlıkta.
Biri arkaya bakmış ve kalmış öyle sakin.
Geçmişi unutmamış ve kalakalmış lâkin...
"Bizim peder de böyle yapardı eskilerden.
Bağışlardı birkaç söz epey bizimkilerden.
Ne ağırbaşlı idi, görsen, için yanardı.
Edebinden, yüreğin sessizliğe kanardı."
İşte böyle başladı anlatmaya dervişim.
Bizim mâzî de böyle, pek ağır laf.. dermişim.
Ne hazin bi' son idi, ne nâçar bi' günyüzü.
Sanki her an başımda patlıyordu gökyüzü.
Elim diğer insanın başucunda ağladı.
Sanki ellerim beni bir ağaca bağladı.
Kalakaldım peşinde geleceğin, heybetin.
"Efendim, bu zamanda lafı olmaz şiddetin!"
Ne bilmiş câhiller var, ne câhil bilmişler var!
Ne tuhaf, her mayadan, her resimden renkler var!
Ayaklarım takıldı bir suyun üzerinde.
Batmak muhâl belli ki, ne vardı ki zeminde?
Ya bir köpekbalığı gelip tutarsa beni?
Ya bir katil balina gelip yutarsa beni?
İşte böyle, her defa aklıma gelen soru...
Saklıdır hayallerim, hem kolayı hem zoru...
Belki bu kez ardına bile bakmasa, yeri.
Ah, ne yaman adamdın halbuki önceleri...
İşte böyle, aklıma takılan birkaç konu.
İki insan tanıdım, takıl ona, sor onu...
©uludag
©lahuting