Bazı yokluklar, var eder insanı.
Bazı gerçekler, cam kırıkları.
Bazı geçmişler;
Geçmez...
Koşup eğlenmek isterken ormanın derinliklerinde,
Huzurla gülerken çocukluğumun kumdan kalesinde,
Yeltenince saksımda mor menekşeler yetiştirmeye,
Gerçeğin tokatı çarptı yüreğime:
Hayat kadar gerçek, ölüm kadar ani.
Bülbüller konmadı bir daha dallarıma.
Menekşelerim yeşermedi tekrar odamda.
Bir sıcaklık sarmadı üşüyen ruhumu.
Bir aydınlık kalmadı yarınıma.
Karanlık düşlerim,
Ve herkesten sakladığım isteklerim,
Ne çok bekledi anlatılmayı,
Ne çok sustu gözbebeklerim.
Ve bir de sen yabancı,
Huzur kadar uzağımda, fakat öfkem kadar yakınsın.
Tanımadığım bir ten, bildiğim bir yalansın.
Yüreğimi lime lime parçalayan sen,
Beni benden dahi iyi tanırsın.
Yaklaş bana kayıp ruh,
Zihnimde kaçıp duran işgalci.
Eğdim başımı açtım ellerimi.
Al beni de yanına,
Gitmek istiyorum artık hayatın acıtmadığı diyarlara.
©bilaloruç
G