Seninle tanrılaşmak
El işi, parçalanmış putların
Üzerinde yürüyerek buruk bir acıyla
Toprağa gömülü ahşap tanrıların
Sebep olduklarından utandıkları
Bir gecede, ay ışığının altında tanrılaşmak
Bir an bile unutulmak endişesi duymadan
Kıtaları birleştirip kilometrelerce
Sırf gerçekliğimizden kaçmak adına
Kağıttan tanrılar yaratıp saklanarak bir köşeye
Hatırlanacağımız anların umudunu yiyerek.
Çocuk aklıyla fizikten habersiz tanrılaşmak,
Ölümlü bir bedende, düzenli nefeslerle
Yaşamak kavgasında sıkamadığımız
Dert görmemiş pamuktan, küçük ellerimizle.
İlmek ilmek dokuduğumuz aydınlık bir gelecekte
Tanrılaşmaktır niyetim, bir kız çocuğunun
Kötü düşüncelerden habersiz masum gözlerinde
Yahut sarı sayfalı bir kitabın satır aralarında
Hiç ölmemişçesine kendime yer bulabilmek.
İnsan hayatlara dokunduğu müddetçe tanrılaşır
İçindeki inanç parçasını o zaman gururla taşır
Ben öyle ölmek istiyorum işte, unutulmadan
Farkedilmeden yitip gittiğim, hatırlanarak.
Masum çocuklarımızın hayatlarına dokunarak
Güneşin uğramadığı kentlerden birinde,
Parçaları eksilen çaresiz insanların
Ya da atları yaşlanan çürümekte faytonların
Yüklerini sırtlayıp bir akşamüstü tanrılaşmak.
Bir an bile unutulmak endişesi duymadan
Torbamdaki mutluluğu karşılıksız üleşip.
Dahası açık bir atlasın sayfalarını karıştırmak
Nefeslerimi eski kitapların arasında paylaştırmak!
©dertlinedm
D