bir köprünün altından sallana sallana geçerken buldum onu
devrik cümleler kurarken buldum
hali kalmamış bir sürü mutsuzluktan
ellerini göğe kaldırmış ağlarken buldum
kurumuş ağacın son yaprağı da yere düşerken
sessizliğin içinde oturmuş buldum
benzi düşük soluğu yarım yamalak
taş köprünün altında boğulurken buldum
susamış yoncaların arasında koşarken denk geldim bakışlarına
ten tene çarpmak üzereyken durdum
aklı başında değildi belki
öylece durup vuruldum
üst üste binmiş binbir türlü yükten
ezilmek üzereyken buldum
elleri nasırlı dizleri kan revan
kirlilikler içinde ay gibi parlarken buldum
karmakarışık duygular içindeydim
onu buldum duruldum
©kalemim.
K