Usulca süzülüyor buğulu camımdan yağmur damlaları,
Puslu havanın asiliğiyle boğulan ruhum o damlalarda hapis...
Muhayyel midir bilmem, içime doluşuyor boz çöl kumları,
Gözlerim kamaşıyor ardından, güneşi görüyorum ötede belli belirsiz.
Ayaklarımdaki çoraplar yok oluveriyor aniden,
Karşımda batmak üzere olan bir güneş parıldıyor.
Kamaşan gözlerim kısılıp kapanmaya başlıyor inceden,
Kendimi denize bırakıyorum, dalgalar hemen sarıyor...
Sulanan beynimden minnetlerimi, aklımı başımdan duruluyor,
Bir nefes daha dalıyorum, güneş beni terk etmeye yakın.
Kalbimdeki çölde, toz bulutundan bir hortum oluşuyor,
Ördüğüm kuleleri deviriyor var gücüyle, kalıyorum ortasında bataklığın.
Rengi siyaha çalan bu su beni içine çekiveriyor sonra,
Güneşi göremiyorum batmış olan, derinlerde bulurum sanıyorum.
Ciğerlerime dolan çamurla ağırlaşıp diplere doğru hunharca,
Batıyorum neyim varsa işte, her şeyimle ölümü karşılıyorum.
U.printer
U