Kendime doğru
Taşıyorum
Sığmazken evrene
bu bedene tutsağım
Kelimelerim ıssızlaştı
kendi sahrasında
denizler görüyorum
pişmanlıklarım mavisinde
kuyudayken susuyorum
diplerden düşüyorum
Boşluklara el uzatıyorum
sessizliklerde türkü duyuyorum
Çukurlara toprak atıp
kendimi gömüyorum
sanki
Eksik bir şiiri tamamlayamıyorum
sanki
bir sözümü tutamıyorum
sanki
gitsem utanç duyucam
sanki
bahane ipleriyle intihar ediyorum
Şimdi ana rahminden çıkma vakti
yeniden sancılar duymalıyım
hayatı ilk defa tadıyormuşcasına
şaşkınlıkla
hayretle
ve sevinçle
sana koşmalıyım
içimdeki yaşama sevinciyle....
©ateşbaz
A