Durgunluğun nidasına ilk antrede,
Yaşanmışlıklar boylu boyunca demlenir.
Bitap düşmüş benliklere,
İlaç gibi gelen, tatildir.
Baharlarda koşuşturmak mutluluklara,
Mütemadiyen değildir, elbet son bulur.
Katlanamayınca artık acılara,
Aralanan kapılarda, ruh yer bulur.
Bir yaprak misali sararıp düşenler
Ya da sahiplenenler en güzel köşeleri
Yorgunlukları içimizde yeşertenler
Son bulur, ayrılır yollar, gelince vakti.
Bu uzun ve meşakkatli yolculuğun,
İntibası kalır dünyevi göç sonrası.
Ruhumun tatilinde aşk vurgununun
Perverdigâr sevgisidir hası.
u.printer
U