gülmedim sevinemedim doğduğum gibi hayata yıkıldım dışlandım ezilip taşlandım hep yarınlara gün görmedi şu kara bahtım ondan isyankâr yüreğim bir yangın yeri sönmez hiç ağlasam yinede ne olursa olsun geçer ömrüm dayan.
yalnızım yalnız bu yerde
eksilmez kalır yaş gözde
kader ağını örmüş bana
düş kurdum yalan içinde
uyansam herşey kalsa
mutluluk benimle olsa
dinse bu sancılı yürek
düş umuda hayal alsa
bilmem hiç bilemem oysa ben
ne gördüm ne yaşadım içten
yaşar derim kendime yaşarım
yalan olur asıl uzak herşeyden
gün doğar ilk mor şafaklara
cemre düşmüş kızıl dağlara
dağlar benim ben dağlarım
ağladıkça esirim acı yaşlara
yaşamak mı dersin buna anne
yaşamam için sevgi lazım anne
kim verir bu sevgiyi ve sıcaklığı
soğuk rüzgar sen olmazsan anne
zaman içimizden akıp geçse bile
hüzün vurdu geceme sessizik dile
bağrı yanar elim saz çalar dertli
avutmuyor beni anılar ah bile bile
anne sevdim bir ben sevilemedim
inan bana çok gördü sevinemedim
can kaygı telaşlı ve ürkek geceler
sustum bin yıl süren hayata bittim
tebbessüm ne olursa olsun gülmek
değil' midir anne....
C