Müebbet almışım sanki mutluluktan doğuştan,
Gömülen hislerimi ise yine yazdığım cümleler diriltecek.
Her geçen saniye gözyaşlarım dökülürken bu yokuştan,
En tepe de haykırsam bile, söylediklerimi kim dinleyecek?
Her çıkarda konuşmak istesem ne fayda edecek?
Kalbinin duyuları kör olmuş insanların dünyasına.
Artık yalnızlığın ortasına beni badireler mi davet edecek?
Ya da kaybolmuşların kâbus dolu rüyasına.
Mevsimlerden yaprak seçtim, üzerinde gözyaşlarım.
Sensizlikten su gibi akarak geçtim, gözlerim de haykırışlarım.
Hep istediğim o tebessüm sokağının yanından geçsem,
Bir gün ben de gülümseyip, dindirelecek mi telaşlarım?
©pessimist_
G