Şiir gibi esen bir rüzgarın esintisinde oturuyorum dalgın gözlerle,
Bir yandan da sigaramı yakıp kendimi bırakıverdim köftecinin radyosunda çalan o türkünün sözlerine,
Sonra ise belki gezerim bomboş sokaklarda nereye gittiğimi bilmeden öylesine,
Ben hep gecenin sessizliğini sevdim,şehrin kalabalığında olmak yerine.
Neden mi...Bana huzuru fisıldıyor gibiydi çünkü her seferinde.
Dostum veya bir sevgilim olmasa bile tebessüm etmeyi hiç unutmadım ben yine de,
Hayata bakmak istemedim asla hüzün ile.
©by_solist
B