İçimde öldürdüklerimin ayak sesleri var.
Zihnimde yankılanıyor hâlâ son cümleler.
Ruhumda duyuyorum içimdeki çocuğu.
Ne yazık! En derine gömmüştüm onu.
Karanlığa gömüldü artık yaşam sevinçlerim.
Bir matem havası; soğuk, buruk, kadim.
Üstüne güller dikilirmiş yitip gidenlerin.
Bende çalı çırpı, biraz gözyaşı...
Mor menekşeler ekmiştim sevda çölüme.
Menekşeler soldu, morları yaşatıyorum gözümde.
Pespaye fikirlerim, dört duvar önümde.
Anılar doludizgin; fakat pare pare.
Son cümlemmiş gibi susuyorum kendimi.
Sansar gibi kemiriyor geçmişim içimi.
Bin atlı çiğnemiş sanki masumiyetimi.
O denli ki; arzulatıyor bana son nefesimi.
Buzdan çöllere gömme vaktidir şimdi hevesleri.
Mahşer dolu insan gelse çıkarıp diriltememeli.
Tüm Asude ruhlar teker teker katledilmeli.
Ölüm; tek hakikat artık, Azrail; tek dost bilinmeli.
©bilaloruç
G