Canına değen bütün melal ve tebessüme talibim,
Henüz masumiyetine dokunulmamış,
Kartanesi gibi süzülen,
Ve kuş tüğü kadar hafif kanatlarım senindir.
Yüzmek için gözyaşlarım,
Uçmak için masmavi gökyüzüm senindir.
Ve benimdir kara kaşlarının gölgesinde huzur bulan bakışlar,
Benimdir bir kirpiğinle son bulan yokuşlar,
Benimdir dört tarafı güzellikle çevrili yüzünün vahası,
Benimdir sözlerinin ayası,
Benimdir..
Elbet... İlelebet...
Ellerine dokunan ellerin hayası...
Bir yaz yağmuru gibi huzur veriyor çehren.
Kokun toprak kokusu...
Bütün mahlukatın yüzünü ekşitmeden beklediği zamansın sen,
Bütün dertlilerin,
Bütün kederlilerin
Derdini alan yamansın sen.
Karekterimiz kederimizdir.
Kederinle yoğrulmuş,
Kanlı canlı Karekterim ben.
Bak, İyice bak!
Bir düzensizlik görüyor musun?
Bütün çarpıklıkların içerisinde
Amansız bir çalışmayla ortaya çıkmış düzensin sen..
Nereye gidiyorsun?
Bir bir yeşeren ağaçlar,
Bir lokma ile karnı doyan açlar,
Ve zamana yenilmeyen simsiyah saçlar,
Yenilmeden son nefeste aşılan kıskaçlar..
Hepsi sensin.
Sen her yaratılmışın ilkbaharısın... Sen, baharsın...
©ulkuhilal
U