Korkuyorum.
Gece vakti, ıssız bir sokakta,
Sokak lambasının aydınlattığı kaldırımda,
Yalnız kalmayı dileyerek yürüyorum.
Kadın başıma..
Kalbim hızlanıyor, adımlarım da öyle
Tek dileğim şu sokaktan çıkmak
Korkuyorum, peki neden böyle?
Oysa tek suçum kadın olmak!
Derken sesler duyuyorum,
Arkamda birileri var.
Başımı çevirip bakmaya korkuyorum.
Adım sesleri yaklaşırsa ne yapacağım bilmiyorum.
Başımda kapüşon, ayağımda spor ayakkabı var.
Kadın olduğum anlaşılmamalı.
Fakat ya anlarsa...
Ya bana saldırırsa...
Anahtarımı parmaklarımın arasına alıp yumruk yapıyorum.
Hazır olmalıyım.
Ve hatta arkama dönüp bakmalı,
Güvenliğimden emin olmalıyım.
Bana saatler gibi gelen saniyeler sonrasında
Karar veriyorum, arkama bakacağım.
Yumruklarımı sıkıyorum,
Nefesimi tutuyorum,
Arkamı dönecekken bir patırtı duyuyorum.
Küçük bir çığlık atıyorum korkuyla.
Bir kedi.
Çöp kutusunu devirdi ve koşarak gitti.
Neydi bu şimdi?
Benim paranoyam mıydı hepsi?
Yoksa bu korkunun sebebi
Kadına şiddet haberleri miydi?
©kirpi
K