Gecenin en yorgun saati üçünde,
Neşter misali bu kalemle sayfaları deşer olmuşum,
İradem Tanrıyla birleşemezken bir bütünde,
Neden belirsizlik içinde yaratıldığımı sormuşum.
Anlatmaya çalıştıklarıma göre saçmalamışım,
Kadim bedenler gibi toprağa gider olmuş iki gözüm,
Kalan zaman da çaresizliğe çok alışmışım,
Ne de olsa ulaşmıyor ona dualarım ve sözüm.
Bir işaret olsa bir çizikten bulurum onlarca kayıp yolumu,
Tekerrür kapıya dayanmışken seni nerde bulabilirim?
Kevserden daha çok gözyaşı akıtsam, faniliğim tanrıya bir kul olur mu?
Her saat ölüm korkusuyla ben nasıl uyuyabilirim?
Bir yanda düşüncelerimi yanıltıyor,
Tanrının mevsiminin kudretiyle esmesi,
Kalan zaman da günahlarımı daha da arttırıyor,
Melek bilinen şeytanın vesvesesi.
Günler hızla geçiyor, hak yolundan uzak cumalar,
Bir yere varmıyor, tuzak misali dualar,
Marjinal misali kitaplarda varken yanıltan kurallar.
Günahkâr yaşayıp sevaplara yol açıyor bu sessiz duraklar.
©pessimist_
G