Bir meskûn mahal firarisiyim,
Kendimden bağımsız yaşıyorum artık,
Öylesine bıktımki, hergün vicdanımı doldurup boşaltmaktan,
Ne bir lokmadan, nede bir nefesten tat alamıyorum artık.
Toprak sinmiş üstüme, yâr kokusu diye,
Yer yer karalar bağlıyor, yer yer ağlıyor gönlüm,
Bir mezarlık içim, içine nice aşklar gömdüğüm,
Telaffuzu zor, katlanmam bir olasılıktan zor artık.
Saatlerim gün oldu,
Günlerim ise ay, o bahar çiçeğim çoktan soldu,
Sen o zamanları hiç yaşamadın say,
Lakin değişmiyor, kaderim için ne mevsim ne ay.
Hazırda bekliyor gibi musalla taşım,
Uzanacak pek yakında üstüne kederli başım,
Ne bir damla gözyaşı akıtan olacak benim için ne vah'lananım,
Son bulacak farkındayım şu bariz telaşım.
Metin özcan
©kifayetün
K