onbeşimden bu yana
kendi paramı kendim kazandım.
tırnak diplerinde yağ lekelerine düşmanlık
hayata öykünmeydi muhtemel,
ki bedeli
en acı yanılgıları düzeltebileceğimi sanmak mıydı
bilmem,
köküne kadar yiyip hayata çıkmak.
bu yüzden ellerim hep mahcup etti beni
karşı cins karşısında...
belki kimsenin günahını almamak lazım,
bende suçluyum elbet.
burnumda tüten yar kokularını
tarih dokuyup küf kokan
karanlık bir sokağında bastırabileceğimi
düşünmüşlükten
ömrümün bu şehr-i İstanbulun da...
dün, bugün, yarın derken
hayatımdakileri yerine oturtma telaşıyla
ne de çok gülümserken buluyorum kendimi
dengesizliğimden şaşkın kadın bakışlarında.
üç beş yıl arayla vurmasa
göğsüme o ağrı hiç dert etmeyeceğim ama,
gidip geliyor muyum ne Veysel vari
o han kapısı aralarında.
kendim de kendim telaşı
yapacak çok şey var daha oysa..
©himmet.
H