Telefon herseyimiz olmuş..
İnternet gittiğinde ise canımız gidiyor sanki
Nefesimiz kesiliyor telefonun yokluğunda
Arar gözlerimiz her bir tuşunu her bir sesini
Onunla yatar onunla kalkarız sanki kardeşiz
Sevdiğimize vermeyiz böyle bir değer
Annemiz babamız olmuş hatta evladımız
Bu kadar değeri sevdiklerimize verseydik gitmezlerdi bizden belki..
Bu kadar içimizde yer etmişti yokluğu ölüm
Izdırap her bir gecesi
Ama ne yazik ki giden zaman bir daha geri gelmez..
Ne hayeller ne saatler geçer önünde de ruhumuz duymaz...
Hatta sevdiklerimiz bizden gider de umrumuz da olmaz...
NeFeS...
©kadereinat
N