Gidiyor şu yarısı ömrümün
Durmaz zaman geldi ölümün
Soğuk sesi kulağımda esiyor
Acılar içinde yıpranan sürgün
Ettiler bu arada çocukluğumu
Anlatmam kimseye vurgunumu
Yol gider yıl boyunca sapmaza
Ter içinde kalan yorgunluğumu
Ten üşüyor gönül hasta gibi
bir o yana gül açan can filizi
Söndürme ışıklar içinde kalsın
Toprak olur örten oysa bedeni
Karanlık geçit ler vermez
Süren hayat sonla bitmez
Hergün zaman acı yaşıyor
Uyku gözlerin yaşı dinmez
Kalbim kanadında yaralı
Siyahlar gibi Baht karalı
Elveda Derken ki sözlerin
Boğazına düğüm oldu takılı
Takıldı aklım meçhul' i derine
Gönlüm aç kaldı oysa sevgine
Gül birgün ne çıkar hayat Ah!
Nasıl ağlar gözlerim zulmüne
Bilemez ki insan çıkar mı
Yarına gün ışığına hasret
kaldım dağlar engel oldu
bana garib geldim garib
Gideceğim şu dünya dan
Ne seven çıkar ve yardan
Kor yakar kül eder benliği
Vakit geçmek üzere acıdan
C