Karanlık dehlizlerin misafiri düşünceler,
Paslı zincir üstüne pranga vurulur.
Zamanın kucağında yaşandı işkenceler,
İnsan gözyaşı ve acı içinde ölüme kurulur.
Kanlı bir şafakta örüldü yağlı ilmekler,
Mazlumun ense köküne tam oturur.
Yalandan yere kurulmuş mahkemeler,
Terazisi şaşmış adaletin cellatı mesrur.
Gün ışığına hasret mil çekilmiş gözler,
Saatler haline ağlıyor iniltili garibin.
Yasaklanmış hepten bütün güzel sözler,
Buz kesmiş duvarlar, hepsi cebin.
Bir belirsizlik, bilinmeze kucak açtı gönüller,
Ölüm tek düşünce, akla ne çocuk gelir ne eş.
Yaşanan bunca şey hediyesi mi senelerin ?
Bekliyor kapıda onca leş, onca tebellleş.
Sona erecek bu çile, bitecek karanlık geceler,
Bu kadar insanın hakkını soracak yaradan.
Kurtuluş yakın, öyleyse hazırlansın kefenler,
Son kez gülsün yüzünüz, müjde var semadan.
©ikrar
I