Unutmuştum gülmeyi, hatırlamam fazla.
Ben bilmem sevgiyi, zaman ver hastam.
Göremez oldum seni, koşamam artık yorma.
Dünya haindi ve sendin dünyam.
Yaptıkların kafiydi, yorma artık aşka.
Hafızam silinseydi, hatırlamazdım fazla.
Unutamadım alçağı, seviyorum hala.
Beni bırakıp gitmişti, bir yalnızlığın avlusunda.
Gittiğinin ardından yazdığım iki ayda sanat oldu
Ve ben insanlara hep seni sorar oldum
Hava buz gibiydi, sen bilmezsin oğlum
Yol kasvetliydi ve ben çok yorgundum
Yokluğunda yerleşmiş evimize sessizlik.
Tanışmak istemedim zaten yoksun kaç gecedir,
Hayat boşluğu kötüydü, zordu sensizlik.
Sen bilemezsin; seven kalan, aldatan gidendir.
Şimdi hangi adamın elinde o saçının örgüsü
Sen yoksun diye ağladı gökyüzü
Benim için ölümle yaşamı ayıran köprüsün
Seviyorum dediğini üzecek kadar mı kötüsün
İçmiyorum artık sağda solda gel gör yaşantımı
Sana sunduğum hayatmı seni böyle kastı
Sen aldattın ölümemi var kastın
Ölü gibiydin her gecem yastı
Ve ben 35'ime bastım
Gözlerimin önünde bi başkasıyla kaçtın
Ben doğum günümde resimlerini yaktım
Erkek adam ağlar mı?
Ben oturup ağladım...
Mahallemde geçmez artık adın.
Sen burda kış masalı,
Dönme arkanı kadın,
Aylardan aralıktı, aralıksız sevme ayı..
©ayazekinci
A