Bugün günlerden bir sonbahar sabahı,
Zamanın acımasızca geçip gittiğini
sararıp solan takvim yapraklarında
bir kez daha anladim
Ve siz bayım, gelmemeye gitmiştiniz
Giderken bana bakamayan gözleriniz ve kapıyı tamamen kapattığınızda
bir kez daha anladim..
Beklemek...
Artık sadece anlamsız bir harf öbeği Bayım,
Umut, o ise çoktan ölmüş durumda...
Yıllarca inandığımız mutlu sonların bizi nasıl bir başımıza bıraktığını,
siz gidince bir kez daha anladım
Ve ben bugün bir kez daha anladım bayım,
sizin ne kadar yorulup tükendiğinizi
Henüz mürekkep tükenmemişken bile
hikayemize üç noktayı koyduğunuzda anladım.
Giderken dimdik yürüdünüz Bayım,
İçinizdeki fırtınaları gizlercesine sertti bakışlarınız...
Ve ben o an birbirimize ne kadar bağlı olduğumuzu bir kez daha anladım ,
Gitmek için bu kadar kararlıyken bile, giderken yavaşlayan adımlarınızda, yumruk yaptığınız ellerinizde gördüm çaresizliğin acısını,
Ve ben Bayım, o zamana kadar sevginin
her şeyi çözeceğine inan ben!
Ne kadar yanıldığımı bir kez daha anladım...
Siz Bayım, gittiniz...
Ve sizinle beraber aşka olan inancım, umudum, hislerim..
Yarım kalmışlığın acısını yaşarken burukça gülümsediğimde,
Aslında giderek bize en büyük iyiliği yaptığınızı bir kez daha anladim,
Evet bir daha biz var olamayacaktık Ama son gözyaşım yanağımdan süzülürken
ve kalbim son defa kan pompalarken,
dilimde sizin adınız olunca,
aşkımızın hiç bitmeyeceğini
bir kez daha anladım...
©florya
F