Güneş doğmadı, gece hiç batmadı,
Sabah olurken karanlık sardı ufukları.
Yürüdüm bir yolda, yol bana yürüdü,
Taşlar değil suyun akışıydı ayaklarımda.
Elimde bir boşluk vardı, dolu gibi ağır,
Zincirlerdi özgürlüğüm, kırılmadı ama esnedi.
Rüzgar esti içimden, serin değil sıcaktı,
Yandım, ama üşüdüm, kül gibi savruldum.
Gözlerim açık bir körlük, gölgeleri görürdüm,
Ama ışık kayıp, karanlık parlardı.
Bir aynaya baktım, yüzüm yoktu içinde,
Sadece tersine dönmüş bir zaman,
Ve o zaman beni geri çağırdı.
Ellerimi tuttu, ama hiçbir şey dokunmadı,
Sesimi yükselttim, duymayan ben oldum.
Bir muma baktım, ışığı yoktu ama yandı,
O alev bir su gibi aktı,
Ellerimi ıslattı, beni kuruttu.
Dağlar yükselmedi, ben küçüldüm,
Bir kuyuya düştüm, dibi yoktu,
Ama bir zirveydi vardığım yer,
O kuyu benim içimdi,
Ve içim bir sonsuzluktan daha derindi.
Delilik aklın sessiz çığlığıydı,
Yollar hep geri dönerken ileri koştum.
Bir düş gördüm, ama rüya uyanıktı,
Kendimi seyrederken unuttum kimdim,
Ve unutuş, hatırlamanın ta kendisiydi.
Bu dünya bir gölge, bir aynanın yansıması,
Ama o ayna düz değildi, hiçbir şey düz değildi.
Bir mum gibi yandım yine, erimem bir varoluştu,
Ve söndüğümde, aslında yanmaya başladım.
Hısenî Şexki Xace
19.11.2024
©hiseyni
H