Neymiş be bu huzur,
Kaybetmişiz, gönlümüz bulur.
Cümleler dökülmez ağzımdan,
Kelimeler geçmez tüy kalemimden,
*****mış gibi kaldı hepsi zihnimde,
Tertiplenmeyen şiirlerim.
Diyecek şeyim çoktu sana,
Hayallerimde, gözlerimde, yaşamlarımda,
Belki bir hikaye, belki bir efsane.
Her şey olabilirdi seninle,
Senin gülüşünle.
Bir hikaye başlatabiliriz belki seninle,
Bir cümleme, bir arzuna bağlı her şey,
Söylenmemiş cümlelerime,
Bilinmeyen düşüncelerine.
Söyleyemem ki ben bu düşünceleri,
Yazamam ki bu şiirleri,
Kalacak hepsi zihnimde,
Aynı tertiplenmeyen şiirlerim gibi.
Belki aklında çalar huzur dolu şarkılar,
Ama bugün bir piyano var benim kulaklarımda,
Gezdirir parmaklarını notalar arasında,
Belki bir heyecan, belki bir neşe,
O adamdaki stres yoktur kimsede.
Koca bir sahnede,
Kukla izleyicilerin gözleri önünde,
Çalar şarkıyı tüm mükemmelliğiyle.
Birilerinin dedikleri,
Sonsuza kadar kaydedildi.
Korkar mısın bundan?
Korkar mısın sonsuzluğa kazınmaktan?
Belki bir şeyleri açığa çıkarmaktan?
Oluşan sevgim gibi misin sen de?
Korkar mısın gerçekleri öğrenmeye, söylemeye?
Açmak isterim kalemimi,
dökülsün kelimeler kağıtlara,
Özgürce, bir güvercin gibi,
Uçuşsunlar sonsuzluğun kollarında,
Açsınlar kanatlarını hisler gibi,
Hepsi olsun aynı hayallerimdeki gibi.
Tertiplenmeyen Şiirlerim,
Olsun benim güzel gerçekliğim.
©vult.atlas
V