Umutsuzluk çerağı misafir olduğunda,
Ruhumu tamir ettirmek adına,
İzlerimden ilham verdim, hislerim çalındı.
Badirelerin hedefi aslında dünler değil yarındı.
Kaldırımlar da ağlayan kimsesiz çocuk,
Gülüşlerim de sakladığım diğer suskun yanımdı.
Yaşamak ise ne yoğum ne de varımdı,
Bu yüzden belki de gereği yoktu,
Fakat tabutun başka bir cesedime karnı toktu.
Sonra gözden düşen damlaları toplayıp, nehirleri küstürdüm,
Karabulut yağmurlarına karıştım, farketmediler ama bende üzgündüm.
Bu şehrin yabancıları daha iyi biliyor mutluluğun adresini,
Bir kez de benim için açsın kader tebessümün kafesini,
İçimi kemiren hislere özür borcum varsa, hazırdır kalemim,
Zaten affedilmenin yıllardır peşinde koşar oldu matemim.
Lafla teskin edemeyeceğim bir nevrozun girdabı,
Dilinde çığlıkların bulunduğu bir cadde,
Etrafa korku dağıtır insanların gökyüzüne ettiği hitabı,
Ve artık ölüme giden yolsa görebileceğim son radde.
©ggurkann
G