Karanlık çöküyor,
sessizce usulca ve merhametsizce
parçalanmış kalbimden geriye kalan kırıntılara.
değişimin ilk evresi kimsesiz sancılarımı
kuytu sokaklara sürükleyip,
köşe bucak yer aradığım pusulası sana çarpmış,
bulunmaz bir yoklukta savrulan,
boşluğumda can acım.
gömülmüş bir aşkın metanetine yas tutan,
kış kadar soğuk ve donuk,
umutlarca ısınacak sandığım,
siyahlarımı üzerime örttüm.
dokunmayın !
içim yana yana sana büründüm.
taziyelerimi çiçeklerle donandım.
teselilerimi hep senli baharlara erteledim.
yokluğunu kabullenmeyecek kadar metanetli,
kör nokta kadar belirsizken sende duran gözlerimi,
kaldırmayın !
Sensizliğe teslimiyet sunduğum bedenimi...
©mistiq
E